środa

„Interpretując fotografię. Śladami Susan Sontag”

Ta książka traktuje (czego zresztą nikt nie kryje) o innej książce. A przecież można było napisać coś o fotografii, z mniejszym bądź większym nawiązaniem do tego, co pisała lata temu Sontag. Ale nie.

Muszę – choć to przykre – napisać, że polscy autorzy zwyczajnie nie potrafią pisać. Owszem, mają do przekazania i pomysły, i przemyślenia, i idee, ale – piszą, niczym uczniowie na klasówce z polskiego. Mnóstwo niepotrzebnych słów, mnóstwo napuszonych zdań, które nic nie wnoszą – czasem po prostu przebija przez kartki pisanie na siłę.

Zdecydowanie – mimo wszystko – zbyt dużo jest rozważań na temat tego, „co autor chciał powiedzieć”, niż nowych myśli.

Jak już pisał kolega z ławki obok, cała rzecz to zbiór felietonów – tak nierównych, jak tylko można wymyślić. I to męczy.

A mogło być tak pięknie – mógł to być zbiór tekstów dobrych i bardzo dobrych (bo przecież mamy i dobrych pisarzy, i fotografów, i filozofów), który wcześniej czy później – bazując na niesamowitej popularności dzieł wokółfotograficznych Zuzy Sontag na świecie – mógł (po wielu tłumaczeniach) stać się wizytówką Polski i jej „myśli fotograficznej” na całym globie. Ale nie!