wtorek

Czy aby na pewno?

Mike Jonston pisze, że nie ma już dziś najmniejszego sensu kupowanie światłomierza. W czasach, gdy łatwiej, przyjemniej i pewniej jest zwizualizować sobie efekt cyfrówką takie urządzenie nie ma racji bytu.

Powiem tak – jestem obłudnikiem, bo nie zgadzam się z nim, a jednocześnie robię dokładnie to, co opisał – mierzę światło właśnie cyfrówką.
Cyfrówką zazwyczaj jest łatwiej zmierzyć parametry ekspozycji. Jednak sytuacja nie zawsze jest taka prosta. Bo tak – światło błyskowe – szybciej (?) światłomierzem. Przy zdjęciach nocnych, też mam wrażenie, że wolałbym światłomierz – dlatego, że cyfrówki jakoś dziwnie mierzą, i doświadczenie mi podpowiada, że warto zrobić zdjęcie przy takiej scenie i zobaczyć na własne oczy, niż zawierzyć wskazaniom wstępnego pomiaru. A zrobienie zdjęcia w nocy trwa.
Przy pomiarze punktowym też jakoś bardziej po ludzku wydaje mi się użyć światłomierza.

Mimo wszystko używam cyfrówki. Dlaczego?
Może dlatego, że światłomierze, które mam czy miałem były zbyt słabe? Bo ja to bym chciał, żeby światłomierz był takim porządnym pomocnikiem. Pisałem już co nieco o tym – chciałbym, żeby światłomierz mi analizował, mierzył i wizualizował sytuację w kadrze. Więc powinien uwzględniać moje zachcianki, mierzyć błysk, punkt, matrycowo, i po przekątnej. Powinien brać poprawkę na zakres tonalny materiału, jaki używam (czy to film, czy matryca), pokazywać spodziewany histogram, robić wykresy, obliczać poprawki Schwarzschilda, miksować drinki i masować kark. Dodatkowo musi być prosty w obsłudze, poręczny, malutki i nie może zżerać prądu. Najlepiej, jakby działał bez baterii.
Czy naprawdę słowo „światłomierz” musi stać się więc niedługo anachronizmem?

Póki co jestem względnie szczęśliwy używając zakupionego na giełdzie starego selenowego Leningrada, oraz – oczywiście – cyfróweczki. Ale czasem mi się marzy coś więcej… Za dużo wymagam? ;)