Zawsze Kwadrat

bo oczywiście nie miałem przy sobie aparatu.”…bo oczywiście nie miałem przy sobie aparatu.”Głośno się śmiałem z konkluzji.Co do takich sytuacji, faktycznie zdarza się to nie rzadko. Ale ja wychodzę z takiego założenia że kadru nie ukradniemy nikomu, bo kadry identycznie nigdy się nie powtórzą. Możemy jedynie ukraść komuś pomysł, a to już jest nie fair.Drogi Rudolfie, weź popraw tu drobny błąd, bo jak się pisze komentarz to wyskskuje taki dziwny podgląd pisanej wiadomości, ale w połowie jest in widoczny, w połowie nie, w połowie na sidebarze, w połowie na contencie. Zadziałaj ;)pozdrawiam serdecznie !

a ktos ponoc kiedys pisal ze prawdziwy fotograf zawsze ma przy sobie aparat?ale to dorbze ze Ty go nie miałem, znaczyc to moze ze jednak nie jest ze mną tak tragiczniefakt bład dziwny, podgląd widać miedzy okienkiem na wpisanie maila i coraz niżej, ale tak dziwnie przesunięty w bokgdzie to si powinno niby wyświetlać?P.S. przestań robić zdjęcia głową, albo kup jakaś przystawkę co by je później przynajmniej wydrukować :P

zagadnienie istotnie ciekawe. też tak mam. każdy chyba tak ma. czasem Żona mnie mówi, że chyba już to fotografowałem, ale ja już się przestałem przejmować. chcę „powtórzyć” kadr to powtarzam, wszak fotografuję dla przyjemności, a nie dla fotoedytora. poza tym zdaję mnie się, że to tak zwane deja vu.

Tak sobie myślę, że fotografowanie „dla przyjemności” nie polega wyłączeni na koncentrowaniu się na celu jakim jest kawałek papieru naświetlonym/wydrukowanym obrazkiem. Frajdę daje również sam proces tworzenia, poszukiwania, obserwowania, próbowania nowych smaków i zapachów, wałęsania się po nadwiślańskich rozlewiskach i wracania do samochodu ubłoconym po kolana (tak było wczoraj :-)), itp.Czy dzięki temu procesowi zasoby kulturowe wszechświata ulegną wzbogaceniu? To nieistotne, ważne iż spuchła twoja własna mieszanka wrażliwości, wiedzy, doświadczenia i samozadowolenia :-)

Marcin, Robisz jeszcze zdjęcia?

Tak pytalem w kontekscie wpisu…

Ja mam syndrom Blutfelda prawie od zawsze. Dlatego od początku tego roku zrobiłem może ze 3 zdjęcia na rolce którą założyłem 22 listopada 2008r. A zostały mi jeszcze 3 klatki. ;-[

Syndrom Blutfelda, dobre. Sprawa dotyka najbardziej podstawowych dylematów fotografii amatorskiej dopóki nie osiagnie ona swego spełnienia w pracy twórczej. Bo wyobrażam sobie, ze zawodowi są wyłączeni z tych refleksji. mają zlecenia i mają zrobić takie same zdjecia, jakie już tysiac razy były robione ( najczęsciej ) Gnani myśla, ze musimy zrobić coś oryginalnego popadamy we frustracje, bo nawet jak nam się uda zrobić piekne ujęcie, to szybko stwierdzimy, ze podobne zrobił juz ktos inny i ze struktura, forma tkwiła juz w naszej głowie i czekała na warunki realizacji. Ale niby o co ? jak ma być inaczej? Zdjecie , które robimy nabiera wartosci poprzez to, ze my je zrobiliśmy. I ze teraz je zrobilismy. I ze tu i teraz je zrobiliśmy, ze jakoś muzyk nie zżyma się na to, ze musi wykonać po raz setny syfonię 9. Beethovena czy Szumana, chociaż tysiące muzyków?

Frajdę daje również sam proces tworzenia, poszukiwania, obserwowania, próbowania nowych smaków i zapachów, wałęsania się po nadwiślańskich rozlewiskach i wracania do samochodu ubłoconym po kolana (tak było wczoraj :-)), Czytałem jakiś czas temu książkę „Przedmiot rzeczywisty i jego obraz”, tam również jest nieco rozważań na temat sensu fotografowania. Po co, dla kogo, co się liczy itp. Ja tam robię zdjęcia bo lubię sam proces zastanawiania się jakby tu podejść do tematu, bo chcę mieć pamiątkę, bo mi miło kiedy ktoś spogląda na moje zdjęcie i ono mu się podoba… Może trochę próżność, może brak artystycznej wzniosłości, ale… nie zalewam swoimi zdjęciami plfoto czy digarta, mam prywatną galerię zdjęć przeciętnych i słabych, jak ktoś chce to zajrzy, jak nie to nie :)

Em… cos popsułem i mi się zacytował kawałek z posta photohibition – przepraszam za zamieszanie

frajdę daję również powracanie to tego samego miejsca po raz kolejny i kolejny. odkrywanie go wciąż na nowe sposoby. a syndrom Blutfelda trzeba stopniowo zagłuszać tak jak głos Wewnętrznego Cenzora, który potrafi powiedzieć, że kadr który uważałeś za świetny /albo co najmniej dobry/, jest beznadziejny.